MODROLOTKI

Justyna Żukowska
 

 

Cechą wyróżniającą modrolotki czerwonoczelne spośród innych gatunków papug, nawet tego samego rodzaju, jest ogromna różnorodność przyjmowanego pokarmu i duże zdolności dostosowawcze co do rodzaju pokarmu. O modrolotkach mówi się, że jedzą wszystko. Oczywiście to „wszystko” ma konkretne granice, ale rzeczywiście jadłospis dzikich modrolotek czerwonoczelnych jest imponujący. Dla właścicieli modrolotek ten fakt ma bardzo ważne konsekwencje. Po pierwsze, modrolotki stosunkowo łatwo przekonują się do nowych pokarmów, dość chętnie też próbują nieznanego dotąd pożywienia, o wiele rzadziej więc sprawiają problemy przy przestawianiu ich na zdrową dietę. Po drugie, w ich żywieniu wyjątkowo ważna jest różnorodność; każdej papudze należy zapewniać urozmaicone pożywienie, modrolotki jednak są na to szczególnie wrażliwe.

Poniżej przedstawię ogólne informacje na temat żywienia modrolotek w naturze i spróbuję pokazać, jak powinny one wpłynąć na opracowywanie diety dla naszych podopiecznych w domu. Pomijam tu jednostkowe obserwacje pojedynczych populacji, skupiam się na tym, co dotyczy całego gatunku.

Podstawą pożywienia dzikich modrolotek są nasiona - jest to główny składnik ich menu tak długo, jak długo jest dostępny. Modrolotki zjadają nasiona i torebki nasienne różnorodnych roślin dostępnych dla danej populacji - drzew, krzewów, pnączy, traw i turzyc, wydziobują je z szyszek i kłosów, wyłuskują z twardych łupinek. W tym miejscu należy przypomnieć, że podpatrywanie, jak żywią się papugi w ich naturalnym środowisku, nie tylko pomaga nam właściwie karmić nasze domowe ptaki, ale także dostarcza pomysłów, w jaki sposób urozmaicić im sposób podawania pożywienia. Warto pamiętać, że nasiona rosnących w Polsce drzew iglastych również są jadalne, a praca nad wydobyciem ich z szyszki jest dla papugi doskonałym zajęciem. Także wyłuskiwanie ziaren z kłosów wymaga od papugi większego zaangażowania niż jedzenie z pełnego karmnika. Jako ciekawostkę można podać, że dwa z gatunków traw, których nasiona stanowią ważny składnik diety dzikich modrolotek na Little Barrier Island - wiechlina roczna (Poa annua) i kłosówka wełnista (Holcus lanatus) - są również popularne w Polsce. Jadalne dla ptaków jest także wiele innych rosnących w Polsce traw, a świeże nasiona są bardzo pożądanym urozmaiceniem diety, gdyż zawierają więcej wartości odżywczych niż ziarno suszone.

Drugim bardzo istotnym składnikiem pożywienia modrolotek czerwonoczelnych są kwiaty i pączki kwiatów. Mimo że modrolotki nie są nektarojadami, chętnie sięgają po kwiaty wyróżniające się słodyczą i aromatem, takie jak kwiaty kanuki czy nowozelandzka rewarewa, ale nie gardzą też skromniejszymi okazami. Przysmakiem są zwłaszcza pączki, zanim jeszcze kwiaty się rozwiną. Kwiaty są ważnym elementem pożywienia modrolotek przez cały rok, ale zimą, kiedy brakuje nasion, stają się podstawą ich diety. Niestety, właściciele papug rzadko włączają kwiaty do ich menu, w powszechnej opinii ten rarytas należy się nektarojadom, ziarnojady są pod tym względem dyskryminowane. Modrolotki zazwyczaj z dużym entuzjazmem podchodzą do kwiatów. Kolorowe i pachnące, dostarczają papudze unikalnych bodźców, a słodkie świeże pączki są dla wielu papug tak dużym rarytasem, że mogą być z powodzeniem traktowane jako argument przetargowy podczas oswajania.

Jagody i inne owoce w większych ilościach spożywane są jesienią i zimą. Zimą, kiedy drastycznie zmniejsza się ilość dostępnego ziarna, są drugim - po kwiatach - składnikiem pożywienia dzikich modrolotek czerwonoczelnych.

Bezkręgowce, podstawa pożywienia modrolotek żółtoczapeczkowych, w diecie modrolotek czerwonoczelnych jest składnikiem marginalnym z wyjątkiem jednej pory roku - wiosny, czyli okresu lęgowego. Również marginalnym elementem pożywienia modrolotek czerwonoczelnych jest roślinność, zjadana w większych ilościach jedynie zimą i wiosną.

Modrolotki czerwonoczelne żerują w różnych partiach roślinności, równie chętnie w koronach wysokich buków południowych i soplic, jak i na ziemi. Można je spotkać nie tylko w lasach, ale również na otwartej przestrzeni, na łąkach i pastwiskach. Ich miejsca żerowania zmieniają się w zależności od pory roku i od dostępności danego typu pożywienia, duże różnice występują też między poszczególnymi populacjami - niski stopień specjalizacji modrolotek jeśli chodzi o pożywienie wiąże się z dużą zdolnością dostosowywania się do życia i żerowania w rozmaitych warunkach i na bardzo zróżnicowanych terenach. Ten fakt w pewnym stopniu tłumaczy wszędobylskość, z jakiej słyną nasze domowe kózki.

Podsumowując:

1. Dieta dzikich modrolotek czerwonoczelnych jest wyjątkowo różnorodna. W związku z tym w żywieniu naszych domowych modrolotek powinniśmy zwracać wyjątkowo dużą uwagę na urozmaicenie podawanego im pożywienia. Oprócz ziarna, które jest podstawą ich pożywienia, codziennie musimy zapewnić papudze warzywa, zieleninę i owoce, w sezonie także rozmaite chwasty i kwiaty, i to nie jednego rodzaju, ale jak największej ich ilości.

2. Zwracajmy uwagę na dodatkowe walory jedzenia, takie jak kolor i zapach. Kolorowe i pachnące są kwiaty i niektóre owoce - zapewnijmy je papudze.

3. Oprócz tego, jakie wartości dostarczamy papudze z pożywieniem, powinniśmy zwracać uwagę też na to, w jaki sposób dostarczamy pokarm. Papugi w naturze większość czasu spędzają na zdobywaniu pożywienia, papugi w domu mają jedzenie podane do karmnika, dlatego dobrze jest w miarę możliwości umożliwić papudze jakąś aktywność podczas jedzenia, np. dając jej szyszki z nasionami, całe gałęzie głogu z owocami, całe kłosy trawy i zbóż lub robiąc zabawki, z których papuga musi wydobyć jedzenie. Modrolotki są wyjątkowo ruchliwymi i energicznymi ptaszkami, dlatego uczulam na to ich właścicieli.

 

 

 

 


© 2006 Joanna Karocka
 Papuzi Portal
Porozmawiaj o tym na Forum Dyskusyjnym Papugi